مسألهء 36 - زنى كه مهريّه‌اش به اندازهء هزينهء حج است ، اگر شوهر قدرت پرداخت آن را نداشته باشد ، زن حقّ مطالبه ندارد و مستطيع محسوب نمىشود ؛ و اگر زوج قادر بر پرداخت باشد و مطالبهء آن براى زن مفسده‌اى ندارد ، در صورتى كه شوهر نفقه و مخارج زن را بپردازد ، لازم است مهريّه‌اش را مطالبه نموده ، و به حج برود ؛ امّا اگر مطالبهء مهريّه مشكلى در زندگى زن ايجاد مىكند ، و ممكن است به اختلاف يا مانند آن منتهى شود ، مستطيع نمىباشد . مسألهء 37 - كسانى كه براى خدمت در سفر حج استخدام مىشوند ، خواه به عنوان روحانى كاروان باشند ، يا مدير ، معاون و خدمهء كاروان ، يا اعضاى ستاد و بعثهء حج ، يا طبيب و پرستار ، يا مامورين انتظامى و مسؤولين بانك و غير اينها ، و به اين صورت حج خود را بجا مىآورند ، حجّ واجب آنها محسوب مىشود ، به شرط اين كه هزينهء خانوادهايشان نيز در اين مدّت تأمين باشد ، ولى تأمين زندگى آنها در بازگشت شرط نيست ، و در هر حال قبول چنين كارى واجب نمىباشد . مسألهء 38 - پزشكان يا كسان ديگرى كه به عنوان ماموريت به ميقات آمده ، و در ميقات تمام شرايط استطاعت را دارا هستند ، واجب است حجة الاسلام به جا آورند ، هر چند لازم است ماموريّت خويش را نيز انجام دهند . مسألهء 39 - كسى كه نياز به ازدواج دارد ، و بيش از مخارج آن پولى براى حج ندارد ، مستطيع نيست و حج بر وى واجب نمىباشد . مسألهء 40 - هرگاه حج بر كسى واجب شود و انجام ندهد و استطاعتش از دست برود ، بايد به هر طريق ممكن حج را بجا آورد ؛ هر چند با قرض كردن ، يا اجير شدن ، يا مانند آن باشد . مسألهء 41 - هرگاه شخص مستطيع حج بجا نياورد ، سپس توانايى جسمانيش را از دست بدهد ، به طورى كه نااميد باشد از اين كه خودش